Ραγάδα Πρωκτού: Η Σύγχρονη Προσέγγιση – Από τον Βασανιστικό Πόνο στην Οριστική Θεραπεία
Δημοσιεύτηκε στο tromaktiko.gr Η ραγάδα του πρωκτού περιγράφεται συχνά από τους ασθενείς ως «ένα κόψιμο από γυαλί» ή «ένα κάψιμο που δεν σταματά». Είναι μια μικρή, γραμμοειδής πληγή στο δέρμα του πρωκτικού σωλήνα, η οποία όμως προκαλεί δυσανάλογα μεγάλο πόνο, επηρεάζοντας κάθε πτυχή της καθημερινότητας – από την εργασία μέχρι την ψυχολογία του ατόμου. Ο Αν. Καθηγητής Φιλίππου, με πολυετή εμπειρία στην προηγμένη πρωκτολογία, τονίζει ότι κανένας ασθενής δεν πρέπει να συμβιβάζεται με αυτόν τον πόνο. Η σύγχρονη ιατρική προσφέρει πλέον λύσεις που είναι ταχείες, ανώδυνες και, πάνω από όλα, μόνιμες. Γιατί η Ραγάδα Πρωκτού Πονάει Τόσο Πολύ; Η ιδιαιτερότητα της ραγάδας δεν έγκειται στο μέγεθος της πληγής, αλλά στη θέση της. Ο πρωκτός περιβάλλεται από τον έσω σφιγκτήρα μυ. Όταν δημιουργείται η ραγάδα, ο μυς ερεθίζεται και μπαίνει σε κατάσταση μόνιμου σπασμού. Αυτός ο σπασμός: Προκαλεί τον χαρακτηριστικό οξύ πόνο που διαρκεί ώρες μετά την τουαλέτα. Πιέζει τα αγγεία της περιοχής, εμποδίζοντας το αίμα να φτάσει στην πληγή για να την επουλώσει. Δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: Πόνος -> Σπασμός -> Κακή Αιμάτωση -> Μη Επούλωση -> Περισσότερος Πόνος. Σύγχρονες Θεραπείες: Η Επανάσταση της Μη Επεμβατικής Λύσης Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η χειρουργική τομή ήταν η μόνη οδός. Σήμερα, η τεχνολογία και η φαρμακολογία μας επιτρέπουν να «σπάμε» τον σπασμό του σφιγκτήρα χωρίς νυστέρι. Η Θεραπεία με Botox (Αλλαντοτοξίνη) Το Botox δεν είναι μόνο για την αισθητική ιατρική. Στη ραγάδα πρωκτού, αποτελεί μια από τις πιο αποτελεσματικές θεραπείες παγκοσμίως. Πώς λειτουργεί: Ο χειρουργός εγχέει μια μικρή ποσότητα Botox στον σφιγκτήρα μυ. Αυτό προκαλεί μια προσωρινή, ελεγχόμενη χαλάρωση του μυός για περίπου 3-4 μήνες. Το Αποτέλεσμα: Ο σπασμός σταματά άμεσα. Το αίμα ρέει ξανά ελεύθερα στην περιοχή και η ραγάδα επουλώνεται φυσικά από τον ίδιο τον οργανισμό. Πλεονεκτήματα: Γίνεται στο ιατρείο ή με ελαφρά μέθη σε 5 λεπτά, δεν απαιτεί τομές και ο ασθενής επιστρέφει στην εργασία του την ίδια ημέρα. Χειρουργική με Laser (LSPC) Για τις χρόνιες ραγάδες που έχουν δημιουργήσει σκληρό, ινώδη ιστό (υπερτροφική θηλή), το Laser προσφέρει την απόλυτη λύση. Τεχνική: Με τη χρήση ειδικής ίνας Laser, ο χειρουργός εξαχνώνει τον παθολογικό ιστό και χαλαρώνει τις ίνες του σφιγκτήρα με χειρουργική ακρίβεια χιλιοστού. Πλεονεκτήματα: Ελάχιστη απώλεια αίματος, σχεδόν μηδενικός μετεγχειρητικός πόνος και ταχύτατη επούλωση. Πρακτικές Οδηγίες για την Οξεία Φάση (First Aid) Αν βρίσκεστε σε φάση έξαρσης, ο Αν. Καθηγητής Δημήτρης Φιλίππου συνιστά τα εξής βήματα για άμεση ανακούφιση: Θερμά Λουτρά (Sitz Baths): Καθίστε σε μια λεκάνη με χλιαρό νερό (όχι καυτό) για 10-15 λεπτά, 3 φορές την ημέρα. Το χλιαρό νερό είναι ο καλύτερος φυσικός τρόπος να χαλαρώσει ο σπασμένος σφιγκτήρας. Ρύθμιση Κενώσεων: Η δυσκοιλιότητα είναι ο εχθρός της ραγάδας. Χρησιμοποιήστε φυτικές ίνες ή ήπια υπακτικά (μετά από συμβουλή γιατρού) ώστε τα κόπρανα να είναι πάντα μαλακά. Όχι στο Σκληρό Χαρτί Υγείας: Χρησιμοποιήστε μόνο νερό ή ειδικά υγρά μαντηλάκια χωρίς οινόπνευμα και άρωμα. Το τρίψιμο επιδεινώνει την πληγή. Τοπικές Αλοιφές: Υπάρχουν ειδικά σκευάσματα (νιτρογλυκερίνη ή ανταγωνιστές ασβεστίου) που βοηθούν στη χαλάρωση του μυός, αλλά πρέπει να χρησιμοποιούνται υπό ιατρική καθοδήγηση λόγω πιθανών παρενεργειών (όπως πονοκέφαλος). Συχνές Ερωτήσεις (FAQ) Το Botox στον πρωκτό μπορεί να προκαλέσει ακράτεια; Είναι εξαιρετικά σπάνιο και, αν συμβεί, είναι παροδικό και αφορά μόνο τα αέρια. Η δόση που χρησιμοποιούμε είναι υπολογισμένη ώστε να χαλαρώνει τον μυ όσο χρειάζεται για να επουλωθεί η πληγή, χωρίς να επηρεάζει τον έλεγχο. Πόσο διαρκεί το αποτέλεσμα του Laser; Το Laser προσφέρει μόνιμο αποτέλεσμα στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, καθώς αντιμετωπίζει την αιτία του προβλήματος (τον σπασμό και τον ινώδη ιστό). Θα χρειαστώ γενική αναισθησία;s Συνήθως αρκεί μια ελαφρά μέθη (sedation). Ο ασθενής δεν νιώθει τίποτα, κοιμάται για λίγα λεπτά και ξυπνάει χωρίς τα δυσάρεστα συμπτώματα της γενικής αναισθησίας. Πότε μπορώ να επιστρέψω στη γυμναστική; Μετά τη θεραπεία με Botox, μπορείτε να γυμναστείτε σχεδόν αμέσως. Μετά το Laser, συνιστάται αποχή 7-10 ημερών από έντονη καταπόνηση ή ποδηλασία. Μπορεί η ραγάδα να επανέλθει; Η ραγάδα θεραπεύεται, αλλά η τάση για δυσκοιλιότητα παραμένει. Αν ακολουθήσετε τις διατροφικές οδηγίες που θα σας δώσουμε, η πιθανότητα επανεμφάνισης είναι ελάχιστη. Για περισσότερες πληροφορίες ➡️ Ραγάδα Πρωκτού: Τέλος στον Πόνο με Botox και Laser | Δημήτρης Φιλίππου, Αν. Καθηγητής -Χειρουργός Ο Δημήτρης Φιλίππου είναι Αν. Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ και πρωτοπόρος στην εφαρμογή ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στην Ελλάδα. Με την ακαδημαϊκή του γνώση και τη συμμετοχή του σε διεθνείς επιστημονικές εκδηλώσεις, προσφέρει την πιο σύγχρονη και ασφαλή φροντίδα στους ασθενείς του. Η αντιμετώπιση της ραγάδας απαιτεί εξειδίκευση και λεπτότητα. Στο ιατρείο του χειρουργού Δημήτρη Φιλίππου, προσεγγίζουμε κάθε ασθενή με: Διακριτικότητα: Κατανοούμε την ευαισθησία του προβλήματος. Εξατομίκευση: Δεν χρειάζονται όλοι χειρουργείο. Ξεκινάμε πάντα με την λιγότερο επεμβατική μέθοδο που εγγυάται αποτέλεσμα. Τεχνολογία Αιχμής: Διαθέτουμε τα πιο σύγχρονα συστήματα Laser και εξειδικευμένα πρωτόκολλα Botox. “Η ραγάδα πρωκτού είναι μια πάθηση που κλέβει την ποιότητα ζωής. Η θεραπεία της όμως είναι πλέον απλή. Μην αφήνετε τον φόβο ή την αμηχανία να σας κρατούν μακριά από την ανακούφιση.” Επικοινωνία και ραντεβού για εκτίμηση: 210-7256519
Ιατρική ευθύνη και ιατρικό λάθος: Ένα από τα πιο ευαίσθητα και σημαντικά θέματα στη σύγχρονη ιατρική πράξη
Γράφει ο Δημήτρης Κ. Φιλίππου, Γεν. Χειρουργός, Αν. Καθηγητής, Ιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ. Το ζήτημα των ιατρικών λαθών αποτελεί ένα από τα πιο ευαίσθητα και σημαντικά θέματα στη σύγχρονη ιατρική πράξη. Ιδιαίτερα σε περιόδους όπου έρχονται στη δημοσιότητα σοβαρά περιστατικά κατά τα οποία δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα και επιπλοκές σε ασθενείς κατά τη διάρκεια μιας θεραπείας, η κοινωνία ευαισθητοποιείται και αναζητά καθαρές και κατανοητές απαντήσεις. Τι θεωρείται όμως πραγματικά ιατρικό λάθος, ποια είναι τα όρια της ανθρώπινης ιατρικής ευθύνης και ποιος είναι ο σωστός τρόπος διαχείρισης αυτών των καταστάσεων είναι κάποια από τα βασικά ερωτήματα που αναζητούν απάντηση. Η ορθή κατανόηση του θέματος είναι απαραίτητη καθώς η παραμονή οποιονδήποτε σκοτεινών σημείων και αμφιβολιών μπορεί να δημιουργήσει ένα κλίμα ανασφάλειας τόσο στους ασθενείς όσο και στους ιατρούς, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει τη σχέση εμπιστοσύνης που είναι απαραίτητη για τη θεραπευτική διαδικασία. Ως ιατρικό λάθος ορίζεται η ακούσια ενέργεια ή παράλειψη που αποκλίνει από το αποδεκτό ιατρικό πρότυπο και οδηγεί ή θα μπορούσε να οδηγήσει σε βλάβη του ασθενούς. Αυτό δεν αφορά την αποτυχία ενός θεραπευτικού αποτελέσματος, κάτι που συχνά δεν είναι προβλέψιμο, αλλά μία απόκλιση από την ενδεδειγμένη ιατρική πρακτική. Το λάθος μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε στάδιο: από τη λήψη ιστορικού και τη διάγνωση, μέχρι τη χειρουργική πράξη, τη φαρμακευτική αγωγή ή τη μετεγχειρητική παρακολούθηση. Η ύπαρξη κινδύνου στην ιατρική πράξη δεν σημαίνει αυτομάτως εσφαλμένη ιατρική ενέργεια, και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό καθώς είναι ένα σημείο που συχνά παρερμηνεύεται από το ευρύ κοινό. Τα βασικά ζητήματα από την πλευρά του ασθενούς αφορούν τη σαφή ενημέρωση, τη δυνατότητα να κατανοήσει την κατάστασή του και το δικαίωμά του να ζητήσει διευκρινήσεις όταν προκύπτουν επιπλοκές ή αμφιβολίες. Οι επιπλοκές, όσο δυσάρεστες και αν είναι, αποτελούν δυστυχώς μέρος της ιατρικής πραγματικότητας και δεν είναι ταυτόσημες με το λάθος. Για τον ασθενή, η έγκαιρη και ειλικρινής επικοινωνία αποτελεί τον πυρήνα της εμπιστοσύνης. Όταν κάτι δεν εξελίσσεται ομαλά, ο ασθενής χρειάζεται καθαρές εξηγήσεις και όχι τεχνικούς όρους και επιστημονικές εκφράσεις τις οποίες δε μπορεί να κατανοήσεις και που επιτείνουν τη σύγχυση. Παράλληλα, πρέπει να έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τις ανησυχίες του και, αν το επιθυμεί, να ζητήσει δεύτερη γνώμη χωρίς αυτό να θεωρείται επιθετική στάση απέναντι στον θεράποντα ιατρό. Το δικαίωμα στη σωστή ενημέρωση του ασθενούς είναι ταυτόσημο με την υποχρέωση του ιατρού για σωστή και πλήρη ενημέρωση αναφορικά με τις πιθανές επιπλοκές της θεραπείας με απλά και κατανοητά λόγια ώστε να γίνουν αυτά κατανοητά από τον ασθενή. Η ευθύνη του ιατρού για πλήρη και σωστή ενημέρωση δεν περιορίζεται μόνο στην τεχνική επάρκεια της πράξης, αλλά και στη διαρκή επαγρύπνηση, την συνεχή και πλήρη ενημέρωση και φυσικά την ορθή διαχείριση του κινδύνου και των προβλημάτων που πιθανόν να ανακύψουν με βάσει τους κανόνες της ορθής κλινικής πράξης και των αρχών της ιατρικής επιστήμης. Ένα σημαντικό πρόβλημα είναι ότι ο ιατρός καλείται να αποφασίζει συχνά σε συνθήκες πίεσης, με ελλιπή δεδομένα ή σε πλαίσιο περιορισμένων πόρων, ιδιαίτερα στο δημόσιο σύστημα υγείας. Παρότι αυτό δεν αναιρεί την υποχρέωσή του για ορθή πρακτική, αναδεικνύει την πολυπλοκότητα της καθημερινής ιατρικής. Σε περίπτωση ύπαρξης πιθανότητας λάθους, ο ιατρός χρειάζεται να αναλάβει ενεργό ρόλο στην αποκάλυψη της αλήθειας, στον αξιολόγηση και ανάλυση των πρακτικών που πιθανότατα οδήγησαν σε αυτό και να συνεργαστεί με το ίδρυμα και τους συναδέλφους προκειμένου αφενός μεν να αντιμετωπισθεί σωστά ο πάσχοντας ασθενής, αφετέρου να αποφευχθεί η επανάληψη του ίδιου προβλήματος στο μέλλον. Στην πράξη, όταν προκύπτει ένα περιστατικό που δημιουργεί υποψίες για ιατρικό λάθος, η διαχείριση πρέπει να είναι άμεση, ψύχραιμη και φυσικά σύμφωνα με όλους τους κανόνες ηθικής και δεοντολογίας. Το νοσοκομείο οφείλει να διερευνήσει το συμβάν με αντικειμενικό τρόπο, να επικοινωνήσει ευθέως με την οικογένεια και τον ασθενή, να εξηγήσει τι συνέβη και να παρουσιάσει με λεπτομέρεια και αλήθεια όλα τα δεδομένα. Η αποσιώπηση ή η αμυντική στάση είναι τα εκείνα τα στοιχεία τα οποία συνήθως οδηγούν στην ενίσχυση της καχυποψίας και τη σύγκρουση μεταξύ ασθενούς και ιατρού. Στόχος σε κάθε τέτοια δύσκολη είναι η αλήθεια κατάσταση και για τον ασθενή αλλά και για τον ιατρό δεν πρέπει να είναι η αναζήτηση ενόχου, αλλά η ορθή και άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος του ασθενούς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αξιολόγηση του συμβάντος ώστε να αποφευχθεί κάτι αντίστοιχο στο μέλλον. Ένα σημαντικό ζήτημα που έχει προκύψει τις τελευταίες δεκαετίες διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα είναι ότι αρκετοί ασθενείς ωθούνται σε διαδικασίες διεκδίκησης αποζημιώσεων χωρίς να υπάρχει ουσιαστικό λάθος. Αυτό συχνά ενισχύεται από νομικούς κύκλους που διαβεβαιώνουν για «σίγουρες υποθέσεις», δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα συγκρουσιακή και όχι συνεργατική. Όταν η δικαστική διαδικασία ξεκινά στη βάση λανθασμένων επιχειρημάτων ή μη ιατρικά τεκμηριωμένων ισχυρισμών, οι ασθενείς εκτίθενται σε μακροχρόνιες και ψυχοφθόρες διαδικασίες, ενώ η ιατρική κοινότητα εισέρχεται σε καθεστώς φόβου που οδηγεί στην αμυντική ιατρική. Η αμυντική ιατρική, δηλαδή η υπερβολική χρήση εξετάσεων ή η αποφυγή δύσκολων περιστατικών, τελικά βλάπτει όλους του εμπλεκόμενους, τους ασθενείς, τους ιατρούς αλλά και το σύστημα υγείας συνολικά. Οι διοικήσεις των νοσοκομείων, δημόσιων και ιδιωτικών, οφείλουν να υιοθετήσουν κουλτούρα ασφάλειας και όχι κουλτούρα απόδοσης ευθυνών. Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητη η εφαρμογή πρωτοκόλλου ποιότητας, η συνεχής επαγρύπνηση των επιστημονικών επιτροπών και συμβουλίων που εξετάζουν τα περιστατικά με επιστημονικά κριτήρια, ενώ τέλος απαιτείται η συνεχής εγρήγορση αλλά και εκπαίδευση των ιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού. Η διαφάνεια της ιατρικής πρακτικής προς τους ασθενείς και προς τις οικογένειες τους πρέπει να αποτελεί βασική υποχρέωση, χωρίς όμως να παραβιάζεται η επιστημονική αλήθεια ή να οδηγείται ο διάλογος σε εύκολες παραδοχές για να υποχωρήσει η πίεση της επικαιρότητας. Σε αυτές τις ομολογουμένως δύσκολες και ανεπιθύμητες από όλους περιπτώσεις οι ιατρικοί σύλλογοι και οι επιστημονικοί φορείς έχουν επίσης κρίσιμο ρόλο. Οφείλουν να υπερασπίζονται τη δεοντολογική πρακτική, να παρέχουν σαφείς οδηγίες για την ορθή ιατρική συμπεριφορά και να υποστηρίζουν τα μέλη τους όταν βρίσκονται αντιμέτωπα με αβάσιμες κατηγορίες. Παράλληλα, πρέπει να είναι αυστηροί και αμερόληπτοι όταν προκύπτει πραγματικό σφάλμα. Η αυτορρύθμιση του επαγγέλματος είναι δείγμα επιστημονικής και επαγγελματικής ωριμότητας αλλά και σεβασμού προς τον ασθενή. Μόνο με την προσήλωση στους επιστημονικούς κανόνες και την τήρηση των αρχών ηθικής και δεοντολογίας άσκησης της ιατρικής και μπορεί να διατηρηθεί και να
Βουβωνοκήλη & Άσκηση
View this post on Instagram A post shared by Dimitrios Filippou II (@d_filippou)
Παχυσαρκία και ομφαλοκήλη
Παχυσαρκία και ομφαλοκήλη Η παχυσαρκία αποτελεί σημαντικό πρόβλημα υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο με σημαντικές συνέπειες, επηρεάζοντας όχι μόνο την ποιότητα ζωής των ατόμων αλλά και την ευαισθησία τους σε διάφορα προβλήματα υγείας. Μία από τις λιγότερο γνωστές αλλά σημαντικές αιτιώδεις σχέσεις, είναι αυτή μεταξύ της παχυσαρκίας και της δημιουργίας ομφαλοκήλης. Σε αυτό το άρθρο, θα παρουσιάσουμε τη σχέση μεταξύ αυτών των δύο προβλημάτων υγείας, διερευνώντας πώς η παχυσαρκία μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη και τη αντιμετώπιση της ομφαλοκήλης. Η παχυσαρκία ορίζεται ως η υπερβολική συσσώρευση σωματικού λίπους, που συχνά μετριέται με τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ). Είναι ένα πολύπλευρο πρόβλημα που επηρεάζεται από γενετικούς παράγοντες, τον τρόπο ζωής αλλά και διάφορους περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Η παχυσαρκία σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο πολλών παθήσεων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, τα καρδιαγγειακά προβλήματα και τα προβλήματα στις αρθρώσεις. Η Ομφαλοκήλη δημιουργείται όταν ένα τμήμα του λεπτού εντέρου ή του κοιλιακού λίπους προβάλλει μέσα από μια ευένδωτη περιοχή στο κοιλιακό τοίχωμα κοντά στον ομφαλό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη μιας ορατής ή ψηλαφητής διόγκωσης, ενός δηλαδή εξογκώματος στην περιοχή του αφαλού. Οι ομφαλοκήλες είναι συχνές τόσο στα παιδιά, όσο και στους ενήλικες και μπορούν να αναπτυχθούν για διάφορους λόγους, τους οποίους έχουμε αναλυτικά αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο. (https://stag.filippou-surgery.gr/pathiseis-therapeia/vouvonokili-kai-alles-kiles/omfalokili/). Η παχυσαρκία φαίνεται ότι διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση και τη διαχείρισή τους. Η Παχυσαρκία σχετίζεται με την Ανάπτυξη Ομφαλοκήλης με διάφορους μηχανισμούς οι κυριότεροι από τους οποίους είναι οι ακόλουθοι; Αυξημένη Ενδοκοιλιακή Πίεση. Ένας από τους κύριους μηχανισμούς που συνδέει την παχυσαρκία και την ομφαλοκήλη είναι η αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση που προκαλείται από το υπερβολικό σωματικό λίπος. Αυτή η πίεση μπορεί να καταπονήσει το κοιλιακό τοίχωμα, ιδιαίτερα γύρω από την ομφαλική περιοχή, οδηγώντας σε εξασθένιση των ιστών και αυξημένο κίνδυνο κήλης. Εξασθενημένα κοιλιακά τοιχώματα. Η παχυσαρκία συχνά οδηγεί σε καθιστικό τρόπο ζωής και αδύναμους κοιλιακούς μυς. Οι αδύναμοι μύες μπορούν να συμβάλουν στην απώλεια στήριξης του κοιλιακού τοιχώματος, καθιστώντας το πιο ευάλωτο στο σχηματισμό κήλης. Διαταραχές στην επούλωση τραυμάτων. Η παχυσαρκία συνδέεται με διαταραχή στην επούλωση των τραυμάτων, η οποία μπορεί να είναι προβληματική μετά από χειρουργική επέμβαση κήλης. Η χειρουργική αποκατάσταση της ομφαλοκήλης είναι συχνή και τα παχύσαρκα άτομα μπορεί να εμφανίσουν περισσότερες επιπλοκές κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αποκατάστασης, λόγω της μειωμένης ικανότητας επούλωσης. Οι βασικές αρχές αντιμετώπισης της ομφαλοκήλης που σχετίζεται με την παχυσαρκία είναι οι ακόλουθες: Απώλεια βάρους. Η απώλεια βάρους αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τη διαχείριση της ομφαλοκήλης σε παχύσαρκα άτομα. Η απώλεια των περιττών κιλών μειώνει την ενδοκοιλιακή πίεση και βοηθά στη βελτίωση της ακεραιότητας του κοιλιακού τοιχώματος και την ισχυροποίησή του. Χειρουργική Αποκατάσταση. Η χειρουργική αποκατάσταση είναι απαραίτητη για τη θεραπεία της ομφαλοκήλης. Ωστόσο, είναι σημαντικό για τα παχύσαρκα άτομα να συζητήσουν την κατάστασή τους με τον ειδικό γιατρό, ο οποίος μπορεί να προσφέρει καθοδήγηση σχετικά με την καταλληλότερη χειρουργική προσέγγιση και τις πιθανές επιπλοκές που σχετίζονται με την παχυσαρκία. Αλλαγή του τρόπου ζωής. Η υιοθέτηση ενός πιο υγιεινού τρόπου ζωής που περιλαμβάνει μια ισορροπημένη διατροφή και τακτική σωματική δραστηριότητα είναι απαραίτητη, τόσο για την πρόληψη της κήλης όσο και για τη διασφάλιση της επιτυχούς ανάρρωσης μετά την επέμβαση. Η σχέση μεταξύ της παχυσαρκίας και της ομφαλοκήλης είναι σημαντική, καθώς το υπερβολικό βάρος μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο ανάπτυξης κήλης και να περιπλέξει τη διαχείριση της πάθησης. Η παχυσαρκία όχι μόνο συμβάλλει στον σχηματισμό ομφαλοκήλης αλλά επηρεάζει και την επιτυχία της χειρουργικής αποκατάστασης. Ως εκ τούτου, η διαχείριση της παχυσαρκίας αποτελεί καθοριστικό βήμα για την αντιμετώπιση και την πρόληψη της ομφαλοκήλης, τη βελτίωση της συνολικής υγείας και τη μείωση της πιθανότητας για επιπλοκές που σχετίζονται με την αποκατάσταση της κήλης. Οι ασθενείς που ανησυχούν για το αυξημένο βάρος τους αλλά και την κατάσταση της ομφαλοκήλης πρέπει να συμβουλευτούν τον κατάλληλο χειρουργό, προκειμένου να λάβουν για εξατομικευμένη καθοδήγηση για τους τρόπους θεραπείας. Δημήτριος Φιλίππου Γενικός χειρουργός, Επικ. Καθηγητής Ιατρικής Σχολής, ΕΚΠΑ Δείτε και αυτό -> Σύγχρονες εξελίξεις στην διάγνωση και θεραπεία της κήλης
Σεξ μετά από χειρουργική αποκατάσταση της βουβωνοκήλης
Σεξ μετά από χειρουργική αποκατάσταση της βουβωνοκήλης Η χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση βουβωνοκήλης αποτελεί εξαιρετικά συχνό και διαδεδομένο χειρουργείο το οποίο έχει ως στόχο την αποκατάσταση μιας χαλάρωσης ή ρήξης στο κοιλιακό τοίχωμα με στόχο να εμποδίσει τα διάφορα ενδοκοιλιακά όργανα ή άλλους ιστούς να προβάλλουν από αυτό το χάσμα. Η ανάρρωση μετά από μια τέτοια χειρουργική επέμβαση είναι ιδιαίτερα σημαντική και καθοριστική για τους ασθενείς. Στο στάδιο της ανάρρωσης και ιδιαίτερα άμεσα μετά την επέμβαση πολλοί ασθενείς συχνά αναρωτιούνται για το χρόνο και τον τρόπο επανέναρξης της σεξουαλικής δραστηριότητας. Σε αυτό το άρθρο, θα αναφέρουμε κάποιες βασικές και γενικές οδηγίες για τη σεξουαλική δραστηριότητα κατά τη μετεγχειρητική περίοδο μετά τη χειρουργική αποκατάσταση βουβωνοκήλης. Η χειρουργική αποκατάσταση μιας βουβωνοκήλης συνήθως περιλαμβάνει τη χρήση ραμμάτων, πλέγματος ή και των δύο για την ενίσχυση του κοιλιακού τοιχώματος και την πρόληψη της υποτροπής της κήλης. (https://stag.filippou-surgery.gr/arthra-kai-synenteykseis/videos/video/kiles-koiliakoy-toixomatos-aitia-diagnosi-kai-therapeia/) Προκειμένου να ολοκληρωθεί πλήρως η επούλωση του τραύματος απαιτείται αρκετό χρονικό διάστημα που μπορεί να φτάσει αρκετούς μήνες. Η αρχική φάση της ανάρρωσης, που είναι συνήθως οι πρώτες εβδομάδες μετά την επέμβαση, είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για να διασφαλιστεί η επιτυχία της επέμβασης. (https://stag.filippou-surgery.gr/arthra-kai-synenteykseis/videos/video/apokatastasi-vouvonokilis-me-plegma-kai-topiki-anaisthisia-oristiki-lysi-me-xamilo-kostos/) Τα βασικά ζητήματα σχετικά με τη σεξουαλική δραστηριότητα μπορούν να συνοψιστούν στα ακόλουθα. Η πιο σημαντική πτυχή που πρέπει να θυμάστε είναι η υπομονή. Η πλήρης επιστροφή στη σεξουαλική δραστηριότητα πολύ σύντομα μετά από χειρουργική επέμβαση κήλης μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο επιπλοκών και να επηρεάσει τη διαδικασία επούλωσης. Είναι απαραίτητο να περιμένετε μέχρις ώτου σας το επιτρέψει ο χειρουργός σας, συνήθως μετά την αρχική φάση επούλωσης. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η διαδικασία επούλωσης κάθε ατόμου ποικίλλει. Κάποιοι ασθενείς μπορεί να αναρρώσουν πιο γρήγορα από άλλους, επομένως είναι καλύτερο να συμβουλευτείτε τον χειρουργό σας για να καθορίσετε πότε είναι ασφαλές να συνεχίσετε τη σεξουαλική δραστηριότητα. Κατά την επιστροφή στη σεξουαλική δραστηριότητα, συνιστάται αυτή να γίνει προσεκτικά και με ήπιο τρόπο αποφεύγοντας έντονες και απότομες κινήσεις. Αποφύγετε έντονες ή επίπονες δραστηριότητες, καθώς αυτές μπορεί να επιβαρύνουν το χειρουργικό τραύμα. Αντ ‘αυτού, επιλέξτε πιο παθητικές ή χαμηλής έντασης στάσεις που ελαχιστοποιούν το κοιλιακό στρες. Εάν αισθανθείτε πόνο, ενόχληση ή κάτι περιέργο και ασυνήθιστο κατά τη διάρκεια ή μετά τη σεξουαλική δραστηριότητα, σταματήστε αμέσως και συμβουλευτείτε τον χειρουργό σας. Ο πόνος μπορεί να είναι σημάδι ότι δεν έχετε θεραπευτεί πλήρως. Η ανοιχτή επικοινωνία με τον σύντροφό σας είναι βασική κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Συζητήστε τις ανησυχίες σας και βεβαιωθείτε ότι ο/η σύντροφός σας γνωρίζει τους περιορισμούς και την ανάγκη για μια πιο αργή και προσεκτική προσέγγιση. (https://stag.filippou-surgery.gr/arthra-kai-synenteykseis/176-seks-kai-xeirourgeio/) Η χειρουργική επέμβαση και η επακόλουθη περίοδος αποκατάστασης μπορεί να προσφέρουν συναισθηματική και ψυχολογική πρόκληση. Μην υποτιμάτε τη σημασία της ψυχικής και συναισθηματικής σας ευεξίας. Διατηρήστε ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας με τον σύντροφό σας και εξετάστε το ενδεχόμενο να αναζητήσετε υποστήριξη εάν χρειαστεί. Η επανέναρξη της σεξουαλικής δραστηριότητας μετά από χειρουργική επέμβαση βουβωνοκήλης αποτελεί σημαντική ανησυχία για πολλούς ασθενείς. Το κλειδί για μια επιτυχημένη και άνετη μετεγχειρητική σεξουαλική εμπειρία είναι η υπομονή, η επικοινωνία και η κατανόηση. Ακολουθείτε πάντα τις συστάσεις του χειρουργού σας και αποφύγετε τη βιασύνη της διαδικασίας. Να θυμάστε ότι η υγεία και η ανάρρωσή σας είναι οι κορυφαίες προτεραιότητες και όταν θεραπευθείτε πλήρως, μπορείτε να προσβλέπετε σε μια ικανοποιητική και χωρίς πόνο επιστροφή στις κανονικές σας δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης μιας υγιούς και ικανοποιητικής σεξουαλικής ζωής. Δημήτριος Φιλίππου Γενικός χειρουργός, Επικ. Καθηγητής Ιατρικής Σχολής, ΕΚΠΑ
Δυσκοιλιότητα και καθημερινή άσκηση: Μια φυσική λύση
Άσκηση μετά από χειρουργική αποκατάσταση κήλης
Η εμφάνιση μιας κήλης μπορεί να είναι επώδυνη και να προκαλεί περιορισμό της δραστηριότητας του ασθενούς, καθώς περιλαμβάνει ένα όργανο ή λιπώδη ιστό που εξέρχεται από την κοιλία μέσα από ένα ευένδοτο σημείο του κοιλιακού τοιχώματος. Σήμερα, η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως επιτυχής στην αποκατάσταση της κήλης συμβάλλοντας τόσο στην αποκατάσταση της ευεξίας, όσο και της λειτουργικότητας των ασθενών. Ωστόσο, ο δρόμος για την πλήρη αποκατάσταση δεν τελειώνει με την ίδια τη χειρουργική επέμβαση. Η συχνή εκγύμναση με κατάλληλες ασκήσεις μετά την επέμβαση είνια ιδιαίτερα σημαντική, καθώς συμβάλλει στην ενίσχυση της δύναμης των τοιχωμάτων, της κινητικότητας και μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης μελλοντικών κηλών ή υποτροπών. Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται στη σημασία της άσκησης μετά από χειρουργική αποκατάσταση μιας κήλης.
Τα κυριότερα οφέλη από την άσκηση μετά από χειρουργική αποκατάσταση κήλης είναι τα ακόλουθα:
Άσκηση μετά από χειρουργική αποκατάσταση κήλης
Άσκηση μετά από χειρουργική αποκατάσταση κήλης
Η εμφάνιση μιας κήλης μπορεί να είναι επώδυνη και να προκαλεί περιορισμό της δραστηριότητας του ασθενούς, καθώς περιλαμβάνει ένα όργανο ή λιπώδη ιστό που εξέρχεται από την κοιλία μέσα από ένα ευένδοτο σημείο του κοιλιακού τοιχώματος. Σήμερα, η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως επιτυχής στην αποκατάσταση της κήλης συμβάλλοντας τόσο στην αποκατάσταση της ευεξίας, όσο και της λειτουργικότητας των ασθενών. Ωστόσο, ο δρόμος για την πλήρη αποκατάσταση δεν τελειώνει με την ίδια τη χειρουργική επέμβαση. Η συχνή εκγύμναση με κατάλληλες ασκήσεις μετά την επέμβαση είνια ιδιαίτερα σημαντική, καθώς συμβάλλει στην ενίσχυση της δύναμης των τοιχωμάτων, της κινητικότητας και μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης μελλοντικών κηλών ή υποτροπών. Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται στη σημασία της άσκησης μετά από χειρουργική αποκατάσταση μιας κήλης.
Τα κυριότερα οφέλη από την άσκηση μετά από χειρουργική αποκατάσταση κήλης είναι τα ακόλουθα:
Καρκίνος του μαστού και πρόληψη
Καρκίνος του Μαστού – Η σημασία της Πρόληψης στην Αντιμετώπιση του Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί αποτελεί τη συχνότερη κακοήθη νόσο στις γυναίκες και ένα από σημαντικότερα προβλήματα υγείας. Για το λόγο αυτό έχουν αναπτυχθεί πολλές πρωτοβουλίες για την σε πολλαπλά επίπεδα αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού και οι οποίες έχουν σημαντικότατη συμβολή στη μείωση της εμφάνισής του, στη βελτίωση των αποτελεσμάτων και στην προώθηση της δημόσιας υγείας. Στο πλαίσιο αυτών των πρωτοβουλιών, η πρόληψη έχει μεγάλη σημασία, για μια σειρά από σημαντικούς λόγους που αναφέρονται στη συνέχεια. Ευαισθητοποίηση και εκπαίδευση. Τα προγράμματα υγείας για τον καρκίνο του μαστού συχνά ξεκινούν με εκστρατείες για την αύξηση της ευαισθητοποίησης και την παροχή εκπαίδευσης. Αυτές οι πρωτοβουλίες στοχεύουν στην ενημέρωση του κοινού σχετικά με τους παράγοντες κινδύνου, τα συμπτώματα και τις μεθόδους έγκαιρης ανίχνευσης του καρκίνου του μαστού. Βοηθούν τα άτομα να κατανοήσουν τη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης παρέμβασης. Ενθάρρυνση του προσυμπτωματικού ελέγχου και της έγκαιρης ανίχνευσης. Τα προγράμματα υγείας προσπαθούν να εγκρίνουν τον τακτικό προσυμπτωματικό έλεγχο του καρκίνου του μαστού μέσω μαστογραφιών και κλινικών εξετάσεων μαστού. Η έγκαιρη ανίχνευση παίζει καθοριστικό ρόλο στην πρόληψη του καρκίνου του μαστού, καθώς επιτρέπει τη θεραπεία σε πρώιμο, πιο διαχειρίσιμο στάδιο. Εκτίμηση Κινδύνου και Γενετική Συμβουλευτική. Τα προγράμματα υγείας παρέχουν υπηρεσίες για την αξιολόγηση του γενετικού κινδύνου ενός ατόμου για καρκίνο του μαστού και προσφέρουν συμβουλευτική για τον εντοπισμό ατόμων με υψηλότερο κίνδυνο. Παρέχουν επίσης οδηγίες για προληπτικά μέτρα. Τροποποίηση τρόπου ζωής. Τα προγράμματα προωθούν υγιεινότερους τρόπους ζωής για να μειώσουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού. Αυτό περιλαμβάνει την ενθάρρυνση της τακτικής σωματικής δραστηριότητας, την παρακολούθηση μιας ισορροπημένης διατροφής, τον περιορισμό της κατανάλωσης αλκοόλ και την αποθάρρυνση του καπνίσματος. Χημειοπρόληψη. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, τα προγράμματα υγείας μπορεί να προτείνουν τη χρήση φαρμάκων όπως η ταμοξιφαίνη για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού σε άτομα υψηλού κινδύνου. Έρευνα εμβολιασμού: Η συνεχιζόμενη έρευνα επικεντρώνεται στην ανάπτυξη εμβολίων για συγκεκριμένους τύπους καρκίνου του μαστού. Εάν είναι επιτυχής, ο εμβολιασμός θα μπορούσε να γίνει προληπτικό μέτρο στο μέλλον. Υποστήριξη και ενίσχυση για ομάδες υψηλού κινδύνου. Τα προγράμματα υγείας μπορεί να προσφέρουν εξειδικευμένη βοήθεια και πόρους σε ευάλωτους πληθυσμούς, όπως γυναίκες που έχουν οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού. Ψυχολογική και Συναισθηματική Υποστήριξη. Η αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού μπορεί να είναι διανοητικά και συναισθηματικά απαιτητική. Τα προγράμματα υγείας μπορεί να περιλαμβάνουν ομάδες συμβουλευτικής και υποστήριξης για να βοηθήσουν άτομα και οικογένειες στη διαχείριση των συναισθημάτων τους. Προσβάσιμες υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης. Μια κρίσιμη πτυχή των προγραμμάτων για τον καρκίνο του μαστού είναι η διασφάλιση ότι όλοι έχουν πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, συμπεριλαμβανομένων των προληπτικών εξετάσεων και των θεραπειών για τον καρκίνο του μαστού. Αυτό περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των ανισοτήτων στην υγειονομική περίθαλψη και την υπέρβαση των εμποδίων στη φροντίδα. Προόδους στην Έρευνα. Τα προγράμματα υγείας μπορούν να διαθέσουν κεφάλαια και να παρέχουν υποστήριξη για έρευνα που στοχεύει στην πρόληψη, τη διάγνωση και τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού. Αυτή η έρευνα μπορεί να οδηγήσει σε καινοτόμες στρατηγικές και ιατρικές ανακαλύψεις. Συνεργασία και συνεργασίες. Όσον αφορά τα προγράμματα υγείας για τον καρκίνο του μαστού, είναι σημαντικό τα ιδρύματα υγειονομικής περίθαλψης, οι κυβερνητικές υπηρεσίες, οι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί και οι ομάδες υπεράσπισης να συνεργαστούν. Αυτές οι συνεργασίες είναι ζωτικής σημασίας προκειμένου να είναι επιτυχείς οι προσπάθειες πρόληψης και ευαισθητοποίησης. Πρωτοβουλίες υπεράσπισης και πολιτικής. Εκτός από τη συνεργασία, τα προγράμματα υγείας μπορεί επίσης να πιέσουν για αλλαγές πολιτικής. Για παράδειγμα, μπορεί να υποστηρίξουν τη βελτίωση της ασφαλιστικής κάλυψης για τον προσυμπτωματικό έλεγχο και τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού. Μπορούν επίσης να εργαστούν για την εφαρμογή πολιτικών στο χώρο εργασίας που υποστηρίζουν άτομα που υποβάλλονται σε θεραπεία για τον καρκίνο. Ο καρκίνος του μαστού, η πρόληψη και η έγκαιρη ανίχνευσή του δεν είναι μόδα και δεν γίνεται μόνο οικονομικούς λόγους, αλλά είναι εξαιρετικά ουσιαστική καθώς σώζει κυριολεκτικά ζωές στον καρκίνο του μαστού, συμβάλλοντας καθοριστικά στην έγκαιρη ανίχνευση και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των ασθενών. Συνδυάζοντας στρατηγικές πρόληψης με έγκαιρη ανίχνευση και θεραπεία, τα προγράμματα πρόληψης συμβάλουν καθοριστικά στην προαγωγή της δημόσιας υγείας και την ευημερία των ατόμων και των κοινωνιών. Dr. Δημήτριος Φιλίππου Γενικός χειρουργός, Επικ. Καθηγητής Ιατρικής Σχολής, ΕΚΠΑ
Οξεία σκωληκοειδίτιδα – Συντηρητική ή χειρουργική θεραπεία;
Νεότερα δεδομένα υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών Μέχρι πρότεινος οι περισσότεροι χειρουργοί υποστήριζαν ότι η αντιμετώπιση της οξείας σκωληκοειδίτιδας είναι αποκλειστικά χειρουργική. Αυτή η πεποίθηση ήταν αποδεκτή για πολλές δεκαετίες παρά το γεγονός ότι η ιστολογική εξέταση των σκωληκοειδών που αφαιρούνταν δεν αποδείκνυε την ορθότητα της. Σε μελέτη πριν από 15 χρόνια φάνηκε ότι περισσότερες από τις μισές σκωληκοειδεκτομές θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί. Σε μια μελέτη δημοσιεύτηκε που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο διεθνούς φήμης έγκριτο επιστημονικό περιοδικό JAMA Network Open, φάνηκε ότι η συντηρητική αντιμετώπιση με χορήγηση αντιβιοτικών σε επιλεγμένους ασθενείς με οξεία σκωληκοειδίτιδα είναι ασφαλής, επιτρέποντας με τον τρόπο αυτό στυς περισσότερους από αυτούς να αποφύγουν τη χειρουργική επέμβαση και τη νοσηλεία. Η λήψη της απόφασης για συντηρητική αντιμετώπιση ενός ασθενούς που πάσχει από σκωληκοειδίτιδα λαμβάνεται από το θεράποντα ιατρό έπειτα απο τη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού και τη διενέργεια μιας ολοκληρωμένης κλινικής και εργαστηριακής εξέτασης, οι οποίες αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο για τη σωστή επιλογή της θεραπευτική στρατηγικής. Στη συγκεκριμένη μελέτη συμμετείχαν 726 ασθενείς με οξεία σκωληκοειδίτιδα που αντιμετωπίσθηκαν συντηρητικά. Από αυτούς το 46% βελτιώθηκε και έλαβε εντός 24 ωρών. Η συντηρητική αντιμετώπιση των ασθενών με οξεία σκωληκοειδίτιδα αποδείχθηκε ασφαλής, ενώ δε φάνηκε να συσχετίζεται με αυξημένη πιθανότητα υποτροπής στο μέλλον. Η παρούσα μελέτη αποτελεί τμήμα μελέτης σύγκρισης αποτελεσμάτων της συντηρητικής έναντι της χειρουργικής αντιμετώπισης της οξείας σκωληκοειδίτιδας (CODA), στην οποία διαπιστώθηκε ότι η συντηρητική αντιμετώπιση με αντιβιοτικά δε φαίνεται να είναι κατώτερη σε σχέση με τη σκωληκοειδεκτομή. Μετά την ανάλυση των δεδομένων και με βάσει τα αποτελέσματα που προαναφέρθηκαν το Αμερικανικό Κολλέγιο Χειρουργών προτείνει ότι οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν να αντιμετωπισθουν συντηρητικά. Η εξωνοσοκομειακή συντηρητική αντιμετώπιση της οξείας σκωληκοειδίτιδας σε επιλεγμένους ασθενείς είναι ασφαλής και θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά κόστος της θεραπείας. Ο ρόλος του χειρουργού είναι σημαντικότατος καθώς μεγάλη σημασία για να υπάρξει καλό αποτέλεσμα έχει η σωστή επιλογή των ασθενών, της κατάλληλης θεραπείας και η στενή παρακολούθηση της πορείας των ασθενών. Δημήτρης Φιλίππου Γεν. Χειρουργός Επικ. Καθηγητής Ιατρικής Σχολής, ΕΚΠΑ
Αιμορροίδες. Tι είναι, συμπτώματα, θεραπεία
Συνέντευξη του Δρ. Δημήτρη Φιλίππου, Διευθυντή Λαπαροσκοπικής Χειρουργικής και Χειρουργικής Ογκολογίας στην Κλινική Νέο Αθήναιο, στη δημοσιογράφο Ιωάννα Αλεξίου για το Doctors’ Channel.